ตอนนี้ วุ่นวายมากๆ รู้สึกทุกอย่างกำลังเดินไปอย่างรวดเร็ว ทั้งๆที่ชั้นยังย่ำอยู่ที่เดิมอยู่เลย ชั้น........รู้สึกเหมือนกำลังโดนทิ้งไว้ข้างหลัง ทำไมชั้นไม่ได้มองเห็นไหล่ของทุกคน ทำไมชั้นมองเห็นแค่แผ่นหลังของพวกเค้า เมื่อไหร่ชั้นจะเติบโตขึ้นมาได้อย่างแข็งแรงซะที ไม่อยากจะพูดคำว่าเหนื่อยเลย แต่ตอนนี้ชั้นกำลังเหนื่อย ไม่ใช่เพราะเราทำอะไรเกินตัว แต่เพราะว่าเรายังไม่ได้ทำอะไรเลยต่างหาก ได้แต่จินตนาการและกลัวไปเองจนทำอะไรไม่ถูก เราควรจะตั้งใจทำอะไรจิงๆซักอย่างซักที แค่คิดอย่างนี้ ชั้นก็เหนื่อยใจจนไม่อยากทำอะไร แม้แต่ลืมตาขึ้นมารับแสงแดดยามเช้าที่ชั้นชอบนักชอบหนา ชั้นรู้ว่าชั้นเป็นคนขี้รำคาญ ขี้เบื่อ แต่ก็มีหลายๆเรื่องนะที่ชั้นชอบที่จะทำมันซ้ำๆ  มีหลายคนที่ชั้นพอใจที่จะมองเห็นเค้าเดินไปเดินมาในสายตาชั้นทุกวัน แต่ ชั้นในตอนนี้ มันเหนื่อยไปหมดซะทุกอย่าง ชั้นคงกำลังบ้า ทั้งๆที่ทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างที่มันควรจะเป็นแต่ทำไมชั้นรู้สึกว่าวันนี้มันต่างจากเมื่อวาน จะมองไปเมื่อไหร่ก้อไม่มีอะไรเปลี่ยน มีแต่ตัวชั้นที่เปลี่ยน จะมีใครรู้บ้างมั้ยนะว่าชั้นร้องไห้ จะมีใครเห็นมั้ยนะว่าชั้น.....กำลังเศร้า จะมีใครมั้ยนะ ที่จะเข้าใจชั้นจิงๆ

                           ไม่ว่าจะรู้สึกอะไร สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือ เข้มแข็งอย่างเดียวเท่านั้น ไม่ว่าจะยังไง ทุกคนที่มองมา ก็จะเห็นชั้นยืนเข้มแข็งอยู่ตรงนี้ อย่างไม่สะทกสะท้านกะอะไรทั้งนั้น เพราะชั้นคือชั้น คนที่ทุกคนเห็นว่าเด็ดเดี่ยวที่สุด