今はずっと～　ずっと　そばにいてあげる～

                หลังจากถูไถกะชีวิตมานาน กะมาทำงานที่รพ.เสริมความงาม เรื่องฮาๆมากะมีเยอะ เรื่องเครียดๆกะมีมาประปราย แต่สำหรับตูขอคิดว่ามานขำๆน่าจะสบายใจก่า เคสคนญี่ปุ่นนี่แปลกๆเยอะอ่ะ ตูกะมะเคยรุหรอกนะว่ามานจะมีคนญี่ปุ่นโรคจิตโทมาด้วย ไอ้น้องที่มานเป็นล่ามญี่ปุ่นก่อนหน้าเรานะมานก้อบอกว่า"มีเยอะพี่ หนูเจอบ่อย ไอ้พวกนี้โรคจิต เจงๆแล้วมานกะโรคจิตทุกคนแหละพวกนี้"(พวกนี้ที่ว่าหมายถึงว่าพวกอยากแปลงเพศจากชายเป็นหญิง หญิงเป็นชายนะ) เออ ตูกะเพิ่งรุ ฮาดี อยู่ๆมานกะโทมาแล้วบอก "Japanese Japanese "เราก้อตอบไปว่า"ค่ะ พูดอยู่ค่ะ ล่ามญี่ปุ่นค่ะ"(พูดเป็นภาษาญี่ปุ่นนะ) มานกะยังดันทุรังพูดอย่างเดิมอีก ตูกะยังยืนยันด้วยความสุภาพ อิๆ แล้วมานกะระบุชื่อน้องล่ามญี่ปุ่นมา เออ กรุกะเลยรุว่ามานอยากคุยกะน้องเค้า ท่าทางจะเป็นทอมญี่ปุ่นอยากแปลงเพศ ฟังจากเสียงนะ เรากะบอกเบอร์ไป อีกมะถึงสองนาที กะดันโทกลับมาอีกว่าติดต่อมะได้ เอ๊ะ ยังไง ชั้นว่าชั้นบอกเบอร์ถูกไปละน้า เหอะๆ ประสาทแด๊กเจงๆ พอรุ่งขึ้น บอกน้องล่าม มานกะบอก พวกโรคจิต เออ กุกะว่างั้น แต่ตอนรับโทสับ ตูมะได้เอะใจแบบนั้นนี่หว่า ก้อคนมานมองโลกในแง่ดี กริๆ เรื่องราวหลายอย่าง ขี้เกียจเขียนเจงๆเลย ถ้าเจอคนไข้ทอมหน้าตาดีๆ ตูจะจีบซะแม่งเลย กรี๊ดๆ  สรุปก้อวกมาเรื่องนี้จนได้ ฮ่าๆ ของชอบของตู แผล่บๆ 

เฮ้อ เหนื่อยว่ะ พวกแก แต่ว่านะ หุๆ ตอนนี้ ชั้นได้งานละว่ะ เซ็นสัญญาแล้วด้วย ก้อ งานที่นิคมเดิมแหละ แต่อีกบริษัทหนึ่ง เลยไปอีกสองซอยก้อถึงละ ม่ายรุมันจะเปนไงนะ ชั้นจะทำได้ป่าว เค้าจะรับชั้นได้มั้ยน้า ชั้นกัวความสามารถไม่ถึงกับที่เค้าคิด แหะๆ แต่ก้อช่างมาน กรูมั่นใจในความสามารถของตัวเองเฟ่ย ถึงจะมีนิดๆก้อเหอะ เอิ้กๆ คิดถึงพวกแกมากๆ หวังว่าสิ้นเดือนจะได้เจอกับที่กทม.นะเว่ย รักพวกแกว่ะ

ป.ล. ตอนนี้ชั้นรู้สึกว่าชั้นอ้วนขึ้นว่ะ ถ้าเจอกันแล้ว ช่วยคอมเม้นท์ด้วยนะ ว่าชั้นอ้วนขึ้นป่าว หุๆ

ตอนนี้ วุ่นวายมากๆ รู้สึกทุกอย่างกำลังเดินไปอย่างรวดเร็ว ทั้งๆที่ชั้นยังย่ำอยู่ที่เดิมอยู่เลย ชั้น........รู้สึกเหมือนกำลังโดนทิ้งไว้ข้างหลัง ทำไมชั้นไม่ได้มองเห็นไหล่ของทุกคน ทำไมชั้นมองเห็นแค่แผ่นหลังของพวกเค้า เมื่อไหร่ชั้นจะเติบโตขึ้นมาได้อย่างแข็งแรงซะที ไม่อยากจะพูดคำว่าเหนื่อยเลย แต่ตอนนี้ชั้นกำลังเหนื่อย ไม่ใช่เพราะเราทำอะไรเกินตัว แต่เพราะว่าเรายังไม่ได้ทำอะไรเลยต่างหาก ได้แต่จินตนาการและกลัวไปเองจนทำอะไรไม่ถูก เราควรจะตั้งใจทำอะไรจิงๆซักอย่างซักที แค่คิดอย่างนี้ ชั้นก็เหนื่อยใจจนไม่อยากทำอะไร แม้แต่ลืมตาขึ้นมารับแสงแดดยามเช้าที่ชั้นชอบนักชอบหนา ชั้นรู้ว่าชั้นเป็นคนขี้รำคาญ ขี้เบื่อ แต่ก็มีหลายๆเรื่องนะที่ชั้นชอบที่จะทำมันซ้ำๆ  มีหลายคนที่ชั้นพอใจที่จะมองเห็นเค้าเดินไปเดินมาในสายตาชั้นทุกวัน แต่ ชั้นในตอนนี้ มันเหนื่อยไปหมดซะทุกอย่าง ชั้นคงกำลังบ้า ทั้งๆที่ทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างที่มันควรจะเป็นแต่ทำไมชั้นรู้สึกว่าวันนี้มันต่างจากเมื่อวาน จะมองไปเมื่อไหร่ก้อไม่มีอะไรเปลี่ยน มีแต่ตัวชั้นที่เปลี่ยน จะมีใครรู้บ้างมั้ยนะว่าชั้นร้องไห้ จะมีใครเห็นมั้ยนะว่าชั้น.....กำลังเศร้า จะมีใครมั้ยนะ ที่จะเข้าใจชั้นจิงๆ

                           ไม่ว่าจะรู้สึกอะไร สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือ เข้มแข็งอย่างเดียวเท่านั้น ไม่ว่าจะยังไง ทุกคนที่มองมา ก็จะเห็นชั้นยืนเข้มแข็งอยู่ตรงนี้ อย่างไม่สะทกสะท้านกะอะไรทั้งนั้น เพราะชั้นคือชั้น คนที่ทุกคนเห็นว่าเด็ดเดี่ยวที่สุด

อย่าว่างั้นงี้เลยนะ รูปนี้น่ารักจนทนไม่ไหวหว่า นี่ บุ้งกี๋ กะเอววิส ดูๆไปมานก้อหน้าตาคล้ายๆกันนะ ว่ามะ อิอิ กริ๊วๆ

ชั้นก้อได้หัวข้อทำทีสิสแล้วนะโว้ย แตต่อจากนี้สิปัญหาของจิง ตูต้องคุมน้องซ้อมเพลงอ่ะ หน้าอย่างชั้นเนี่ยนะ เฮ็อๆ แต่จะพยายามละกัน โย่ๆ